In de fleur van m’n leven ♥

* ‘Jas, je weet hoeveel ik van je hou.’
° ‘Wat moet je nu weer? Ik moet nog huiswerk maken en…’
* ‘Jas, Jas, mijn petite amie, krijg nou geen attaque du spasmatisme, ik bedoel alleen maar dat ik je de allerbeste topvriendin van de wereld vind.’
° ‘O ja?’
* ‘Mais oui.’
° ‘Fijn.’
* ‘En wat zeg jij dan tegen mij?’
° ‘Eh… Dag?’
* ‘Nee, dan zeg jij dat jij aussi van mij houdt.’
° ‘Eh…ja.’
* ‘Wat ja?’
° ‘Eh…dat het zo is.’
* ‘Zeg het dan.’
…
* ‘Jas, ben je er nog?’
° ‘Hmm.’
* ‘Kom op, onze liefde is niets om je voor te schamen.’
° ‘Moet ik het echt zeggen?’
* ‘Oui.’
° ‘Ik…hou van je.’
* ‘Fijn. Tot later, lesbo.’

Uit: Ik denk, “Dansen in je niksie” van Louise Rennison.

Vandaag weeral eens gaan rijden en ik heb zo het gevoel dat het steeds weer bij nul beginnen is. Er lijkt maar geen vooruitgang te komen. Of toch wel. Een klein beetje maar, een heel zeer ieniemieniebeetje. Het is dan ook niet altijd even eenvoudig om een uurtje of twee te vinden waarop mijn papa en ik samen eens niets te doen hebben. Want, mijn mama, zij is een beetje overbezorgd met momenten. En ze durft niet met mij rijden.

Nuja, over vandaag. Weeral eens de bekende industrieweg doorgereden, afslaan naar links en dan zit je op het platteland. Smalle baantjes, traag rijden, veel kruispuntjes waar je in gedachten een groot kruispunt met veeeeel verkeer kan naspelen en waar je natuurlijk niet rapper dan 40km/h kan rijden. Daarna gaan we over tot de “grotere baan”, we gaan in dorpjes rijden *juicht; oké ik juich dan wel zogezegd maar het angstzweet staan ondertussen overal op mijn lichaan*. We kunnen ondertussen stilaan 50km/h rijden, en als we dat genoeg vinden, gaan we weer een stapje verden. Deze keer een 70km/h-rijbaan, ondertussen ben ik al natgezweet en ruikt de auto waarschijnlijk niet meer zo fris. Leve de airco die toch een beetje voor verfrissing zorgt! Tegen dan zijn we toch een goed uurtje en een half aan het rijden en vindt mijn papa dat het stilaan genoeg is geweest, aangezien hij te veel moet zeggen dat ik moet remmen. “Ge moet remmen, in plaats van gas te geven, ge gaat iedereen nog ne keer meehebben.” en “Ge moet op u rem duwen eh, da is een pedaal, da dient om op te duwen!” Ondertussen zit ik daar flink verder te zweten en braaf als we zijn te knikken.

“Gade gy naar huis rijden of moet ik overpakken?” “Bwa, we zijn er bijna, kzal wel verderrijden tot thuis…” Op een redelijk deftige manier komen we dan toch eindelijk thuis en laat hij mij weten dat als we morgen, overmorgen goed rijden, dat ik eindelijk eens met onzen kleinen mag rijden. En als dat goed lukt, dan zal de mama ook wel eens mee durven gaan (kan ik tenminste zelf naar de training rijden).

Daarna toch wel eventjes een douchke genomen ;-).

Het was eens nodig! Mijn haar had al een paar maanden geen schaar meer gezien, en het was er aan te zien. Mama wou per se dat ik tijdens de examens al ging, maar dat zag ik niet zitten, dus was het nu.

Eens in de kappersstoel gezeten, vroeg mevrouw de kapster wat ik wou. Zoals ik ben, vraag ik bijna altijd iets ‘anders’. Altijd ongeveer in dezelfde stijl, maar toch een beetje anders. Maar aangezien mijn haar nu heel lang was, wou ik het eens kort. Niet kortkort, maar gewoon kort. Ik legde haar uit dat ik het ongeveer zo *wijst naar de juiste lengte haar* lang wou houden, een beetje rechtgeknipt dat het iets of wat carré-achtig was. Maar toch nog in laagjes. Voor een kapster moet dat wel duidelijk zijn, niet?

Ze keek me nogal raar aan en zei tegen de mama die ook een kappersbeurt nodig had: “Gy ebt een wreëe dochter ze. Amai.” Nuja, dankjewel! En ze vervolgde: “Dus, ge wilt eigenlijk nen verknipten carré?” Ja, zoiets was het dus.

Ongeveer een kwartiertje en 10 centimiter haar af later, was het in orde, dachten we… Tot ze de handdoek wegdeed en er blijkbaar nog een stukje haar tussen de handdoek zat. Ach, geen probleem, dat stukje ook nog eens afgeknipt. Et voila, mooi resultaat! Het is één van de weinige keren dat ik echt tevreden ben na een kappersbeurt, en dat het écht is zoals ik het wou.

Quick pic volgt wel nog!

Chemie dan maar… Eigenlijk weet ik helemaal niets over chemie, ik heb geen chemie (gehad), want ik doe, nee fout! Deed humane wetenschappen. Dus was het natuurwetenschappen. En in natuurwetenschappen, daar zagen we eigenlijk niet zoveel chemie. Het was eerder fysica en biologie.

Het enige dat ik nog over de natuurwetenschappen-chemie weet, is iets over de reactiestoffen en uitgangsproducten en als je dat warmer maakt, of kouder, of indampt, dan verschuiven die deeltjes al dan niet naar het andere lid. En ook iets over een grot. Maar dat weet ik niet meer precies, het is eventjes mijn hoofd uit, omdat het er eigenlijk niet toedoe. Ik moet nooit meer natuurwetenschappen leren, ik zal nooit meer iets te maken hebben met zo’n vak. Want vanaf nu is het Sociaal Werk. Ik word sociaal werkster, en ik kan er nog altijd niet bij hoe ik daarbij kom. Gewoon omdat me dat interesseert, en omdat ik eigenlijk niet weet wat anders gedaan.

Goed, dit is een nutteloze post. Ik heb 0,0 % inspiratie, en ik ben moe!