Dat het maar rap 22/06. Dan kan ik nog meer van de zon genieten!

Lang leve Facebook en Skype!

Zo gaat dat nu eenmaal, in de examentijd.

Mijn “basketcarrière” stopt. Hier, nu, vandaag.

Het werd me allemaal wat te veel. Al je moed samenrapen om toch maar naar de training of de match te gaan en eens daar de minuten zitten aftellen. En als je dan eens gaat denken wat de reden is waarom ik wel nog basket, dan vind ik er maar één. En dat zijn mijn Meisjes. De meisjes waarmee ik mijn “basketcarrière” begonnen ben en al een dikke 10 jaar mee samen speel. Ik hoef jullie dan ook niet te vertellen dat ik ze naast heel het basketgedoe heel veel zie. Dus waarom speel ik nog? Waarom sta ik nog op het veld mijn knieën nog meer kapot te maken dan dat ze al zijn? Waarom zit ik dan zo mijn best te doen voor iets dat me kotsbeu is?

Dus mijn “basketcarrière” stopt. Hier, nu, vandaag.

I will miss you on the field. But I will still come and watch how great you are. I love you, guys.

]]> http://indefleur.wordpress.com/2010/04/18/the-end-my-friend-the-end/feed/ 1 Nele Dé Meisjes http://indefleur.wordpress.com/2010/04/12/tas/ http://indefleur.wordpress.com/2010/04/12/tas/#comments Mon, 12 Apr 2010 17:36:25 +0000 Nele http://indefleur.wordpress.com/?p=218 ]]> Ondertussen wééral een maand geleden dat ik hier nog iets gepost heb.

Maar, ik heb het een beetje druk met school, met het Vriendje (ja, we zijn terug samen. Joepiejoepie!), met reizen…

En wat dat reizen betreft, daar heb ik een groot probleem mee. ‘t Is te zeggen, de reizen op zich daar is niets mee. Maar het is mijn fototoestel. Ik wil hem op een fatsoenlijke manier overal mee naar toe sleuren zonder dat hij in zijn fototas moet zitten, want dat is niet praktisch om een hele dag te dragen. Ik wil ook niet dat hij apart rond mijn nek/schouder hangt want ik zit nog met een sjakos. Dus ben ik al maanden aan het zoeken naar dé perfecte sjakos waar al mijn spulletjes voor een hele dag in kunnen + mijn fototoestel. En maar niet vinden! Misschien ben ik iets te kieskeurig: het moet een grote tas zijn. Én mooi! Én praktisch! En ze moet rond mij kunnen hangen, dus niet heel de tijd hangen te bengelen over 1 schouder, want dan moet je dat constant nog een beetje vasthouden als je daar mee in Praag, Rome, Elba en toestanden wilt rondlopen. Maar ze mag ook niet té groot zijn, het is niet de bedoeling dat mijn gerief er in verdrinkt.

Misschien wel zoiets: de tas komt uit de Camaieu, er is in Oostende, waar we woensdag en donderdag op wellnessweekend gaan met de meisjes een Camaieu. Het is een goedkope mooie tas. Dus misschien moet ik ze wel eens gaan passen .



Ondertussen zijn het Vriendje en ik al 2 maanden uit elkaar en voor mij voelt het nog steeds aan alsof we samen zijn. We sms’en nog naar elkaar wat we doen of gedaan hebben, sturen elkaar een ‘goedenacht’ iedere avond, vertellen elkaar roddels over vrienden. Maar dat is toch niet wat vrienden doen? Dat is wat een koppeltje doet. Ik kan het niet laten, ik hou nog steeds van hem. Zijn koppigheid was mij te veel, maar zonder hem? Nee, serieus, dat gaat niet. Hij heeft dat ook wel door, hoor. Maar hij is Professor in de Koppigheid. Hij heeft er een diploma voor ofzo. Dat kan niet anders. De manier waarop hij reageert als ik hem zeg dat ik afgesproken heb om met de klas iets te gaan eten en hem zeg dat ik me super geamuseerd heb in het bijzijn van andere jongens. Of als ik iets zeg over die ene jongen die ik ben tegengekomen op de basket. Het zegt genoeg. Hij is jaloers, maar hij wilt niet dat ik het weet. Vervelend! Vooral als hij die dingen laat merken op Facebook of op msn in zijne nick zet. En als ik dan toevallige online kom, is het er opeens weer uit.

Zeg me toch gewoon hoe je je voelt! Het is helemaal niet erg om te zeggen dat je me mist, dat je nog steeds bij me wilt zijn, dat je het weekend samen wilt spenderen. Je weet en voelt dat het nog steeds niet gedaan is. Zelfs niet na 2 maanden. Je mist me ongelooflijk hard als ik eens een zaterdagavond moet passen om iets te gaan drinken. En geloof mij, ik zie dat je me een knuffel wilt geven bij het afscheid. Maar dan opeens steekt die koppigheid weer op en ben je niet meer jezelf. Net zoals de laatste 3 maanden als we samen waren. Je kon jezelf niet meer zijn bij mij. En ik niet meer bij jou. Maar ik mis je ongelooflijk veel. Je betekent zó veel voor mij. En, ik weet dat je m’n alles kan zijn. Ik weet dat je het liefste liefje kan zijn. Ik weet dat je me alles kan geven dat m’n hartje verlangt. Je bent nog steeds m’n droomjongen. Alleen, ik kan dat niet als jij je koppigheid niet langs de kant zet en me echt zegt hoe het er in jouw hart aan toe gaat. Ik word gek omdat ik moet gissen en zelf iets voorstellen bij wat je voelt. Het zou zoveel duidelijker zijn moest je het gewoonweg zeggen. Open en eerlijk. Dan weten we beiden waar we staan. En zou het er veel rooskleuriger aan toegaan dan nu ieder weekend ruzie te moeten maken omdat ik je niet wil zien zolang je niet eerlijk bent tegen mij. Het spijt mij.

Er is een grote kans dat hij dit niet leest, ‘t is maar dat ik mijn hart eens gelucht heb.

“Okee, ik heb nu wel niet echt nieuwe kleren nodig hoor, ik zal gewoon eens kijken. Misschien eens een nieuwe trui. Zo’n hele dikke.”

“Awel ja, dat kan je nog eens gebruiken.”

En met wat komt Nele gisterenavond thuis na een voormiddag en halve namiddag shoppen? 4 truien (2 hele dikke, 2 gewone), een hemdje, een kleedje in de stof van een truitje (heel mooi), 2 souspulls, schoenen, een lange broek, een 3/4e broek en een sjaaltje. Ik had niets nodig hoor. Alleen een dikke trui.

Wat deed je in 2009 dat je nooit eerder deed?
Er waren heel veel nieuwe dingen. Maar hetgeen dat eruit steek zal onwaarschijnlijk een gemeende “Ik hou zielsveel van jou” tegen mn liefje zeggen zijn.

Heb je je goede voornemens waargemaakt en ga je er dit jaar nieuwe maken?
Ik neem nooit voornemens. Voornemens zijn gedoemd om niet waar te maken. Dus doe ik er niet aan mee.

Is er iemand in je omgeving bevallen?
Ja,  m’n nicht. Van een schattige baby-achterneef Roel.

Is er iemand uit je omgeving overleden?
Nee, gelukkig niet.

 Welke landen heb je het afgelopen jaar bezocht?
Hmmm, even denken. Frankrijk. En dat zal het zijn. Nu ik het hier zo zie staan, vind ik het toch wel behoorlijk zielig van mezelf dat ik maar naar 1 land ben gegaan.

Wat wil je in 2010 dat je niet had in 2009?
Het perfecte kapsel. En een nieuwe gsm (die ik ondertussen al heb, maar al 2 keer uitgevallen is zonder reden).

Welke data van 2009 staan in je geheugen gegrift?
Valentijn toch wel.

Wat was je grootste verwezenlijking van 2009?
Mijn lief graag blijven zien.

Waarin heb je het vaakst gefaald?
Eum, laten we zeggen. Examens? Niet dat ze niet goed waren, maar mijn studiegedrag kon toch wel beter. Vind ik.

Ben je ziek geweest of gewond?
Ik heb zowaar 4 verkoudheden op 1 maand gehad. En ik het officieel gewone astma gekregen. Eens een misselijkheidje en een hoofdpijntje, maar dat kunnen we geen ziekte noemen he.

Wat is het beste dat je gekocht hebt in 2009?
Een nieuwe laptop, een wii (echt, er wordt hier veel op dat ding gespeeld), een hele hoop nieuwe kleren, een bongo-bon.

Waar ging het meeste van je geld naartoe?
Kledij, en gsm-geld.

Waar was je heel heel enthousiast over?
Overrrrrrr mijn stageplaats .

Welk nummer zal je altijd doen denken aan 2009?
My hearts beating like a jungle drum, My delirium, Good vibrations…

Was je in vergelijking met 2008…
a) blijer of triester?
Blijer

b) dikker of dunner?
Dunner. Not good. Dunner bij mij is geen goed teken.

c) rijker of armer?
Rijker

Wat had je graag meer gedaan?
Als ik dat lijstje hier zo eens bekijk, heb ik maar bitter weinig gedaan. Dus liefst van alles een beetje meer.

Wat had je graag minder gedaan?
Uitstellen.

Wat deed je met kerstmis?
Kerstavond werd gevierd bij mijn tante waar het redelijk vis-achtig was. Ik ben niet voor vis, dus heb ik niet veel gegeten. En kerstdag hebben we hier thuis in de zetel gevierd. Lekker lui, met af en toe een wii-spelletje.

Ben je verliefd geworden in 2009?
Ik was al verliefd de laatste week van 2008. Maar die verliefdheid is alleen maar groter geworden. Dus, ja.

Wat was je favoriete televisieprogramma?
De Pappenheimers, FC De Kampioenen, Grey’s Anatomy, Private Practise, All Saints, Witse…

Wat is het beste boek dat je gelezen hebt?
De boeken van Georgia Nickelson. Heerlijk grappig.

Wat was je favoriete film van het jaar?
Oei, moeilijke vraag. Ik zag er echt heel veel. Zo veel dat ik me sommige niet meer herrinner. Maar Loft was toch een uitstekertje.

 Wat heb je gedaan op je verjaardag, en hoe oud werd je?
Op mijn verjaardag ben ik naar school gegaan, omdat ik een verplicht vak had. En terwijl ik daar toch was, kon ik maar ineens blijven voor de rest van de dag. ‘s Avonds heb ik frietjes met een Bickyburger van het frietkot gegeten en daarna is mn liefje afgekomen met een heel mooi, zacht cadeautje. Ooh, het was m’n 19e verjaardag.

Wat hield je mentaal gezond?
Heel eerlijk. M’n beste maatje. Koen. Waarvoor dank. Je sleurt me door elk moeilijk moment, ook al lijkt het maar iets klein. Je staat altijd voor me klaar wanneer ik je nodig heb. En je luistert naar mij zonder iets te zeggen of me te veroordelen.

Van welke celebrity was je in 2009 het zotst?
Het zotst, hmmm. Zoals vele andere, dienen van Twilight.

Wie heb je gemist?
De persoon in kwestie weet het wel…

Ziezo, dit hebben we ook weer gehad. En terwijl ik hier mooi zit te verkondigen dat ik zeker niet meer wil uitstellen, heb ik het toch wel weer gedaan. Eigenlijk zou ik economie moeten herhaald hebben, waarvoor ik straks examen heb (de 3de keer al), maar ik heb de moed gewoon niet. Ik denk dat ik het kan, en alles begrijp. Hopelijk begrijp ik nu ook de vragen. Wish me luck, ik wil geen 4de keer economie!

Nee, echt. Die werksfeer bevalt me heel erg. Moesten ze mij nu zeggen dat ik mag beginnen werken, dan zeg ik zonder aarzelen en heel zelfzeker: JA. Degene die beweren dat studeren de schoonste tijd van u leven is, echt niet he! OCMW-er zijn is duizend keer plezanter. Iedere dag nieuwe mensen, iedere dag andere dingen die op het programma staan, nooit weten wat er je nu weer te wachten zal staan als je ‘s morgens uit je bed valt. Het schrikt sommigen misschien af, maar mij niet. Dit is de reden waarom ik het gekozen heb. Heel afwisselend werk, iedere dag in contact staan met mensen. Af en toe moeten werken tegen de klok, een andere moment zeer rustig. Crisissituaties oplossen. Heerlijk.

Ik heb juist gekozen. Er staat een gelukkige Nele voor uw neus !

Ik kan er werkelijk met heel mijn verstand niet bij dat ouders beslissen of meebeslissingen welke studiekeuze zoon of dochter maakt. Ze willen allemaal het beste voor hun kind, maar dan zeggen ze wel “Nee, dat studeer je niet hoor” “Je zou beter dat studeren.” “Als je niet slaagt dit jaar, ga je gaan werken.” Dat is helemaal niet het beste voor dat kind. Ze moeten zelf kunnen beslissen wat ze willen studeren en met welk diploma ze willen gaan werken. En als de ouders daar nu voor of tegen zijn, dat doet er niet toe. Zolang hun kind maar gelukkig is met zijn eigen keuze. Want tenslotte zijn het wij, de kinderen, die zich door die studie moeten worstelen, die later met dat diploma werk moeten gaan zoeken en ongeveer 40 jaar (of langer) dat beroep moeten uitoefenen. En niemand hoeft zich daarmee te moeien!

En als je dan toch de verkeerde keuze maakt, en je beseft het pas na een jaar of na 2 jaar. Hé, geen probleem he. Als het je ding niet is, is het beter dat je het nu te weten komt dan dat je het te weten komt als je al 10 jaar aan het werken bent. En oké, het is spijtig van dat jaar (of 2 jaar of …), en het is spijtig van het geld dat je ouders er in gestoken hebben. En spijtig van al de moeite en al het werk je erin gestoken hebt. Maar veranderen kan nog, en het is geen schande. Maar als je ziet hoe ongelukkig je kind is, dan kan je toch niet anders dan hem/haar volgen in zijn/haar keuze.

Laat u kinders toch ne keer zelf kiezen wat ze studeren. Verdorie toch.

Voila, en daarmee heb ik het gezegd! (Bij de weg, ik heb heel veel geluk met mijn ouders. Ookal stonden zij niet meteen te springen bij mij keuze voor Sociaal Werk. Maar ik moest doen wat ik graag wou doen, en voila, ik ben gelukkig met mijn keuze. Zo gelukkig dat ik het supermegafantastischspannend vind dat ik volgende week eindelijk op stage mag. Voor maar liefst 2 maanden. En dan nog eens de stage die ik heel graag wou doen. Ik gelukkig, zij ook gelukkig. Allemaal gelukkig .

En ik ben er een jaartje ouder op geworden, vandaag! Joepie! Ben eens benieuwd naar tvriendje zijn cadeautje