Ik hoor het de laatste tijd steeds meer en meer, en het moet nu echt eens van mijn hart.

Ik kan er werkelijk met heel mijn verstand niet bij dat ouders beslissen of meebeslissingen welke studiekeuze zoon of dochter maakt. Ze willen allemaal het beste voor hun kind, maar dan zeggen ze wel “Nee, dat studeer je niet hoor” “Je zou beter dat studeren.” “Als je niet slaagt dit jaar, ga je gaan werken.” Dat is helemaal niet het beste voor dat kind. Ze moeten zelf kunnen beslissen wat ze willen studeren en met welk diploma ze willen gaan werken. En als de ouders daar nu voor of tegen zijn, dat doet er niet toe. Zolang hun kind maar gelukkig is met zijn eigen keuze. Want tenslotte zijn het wij, de kinderen, die zich door die studie moeten worstelen, die later met dat diploma werk moeten gaan zoeken en ongeveer 40 jaar (of langer) dat beroep moeten uitoefenen. En niemand hoeft zich daarmee te moeien!

En als je dan toch de verkeerde keuze maakt, en je beseft het pas na een jaar of na 2 jaar. Hé, geen probleem he. Als het je ding niet is, is het beter dat je het nu te weten komt dan dat je het te weten komt als je al 10 jaar aan het werken bent. En oké, het is spijtig van dat jaar (of 2 jaar of …), en het is spijtig van het geld dat je ouders er in gestoken hebben. En spijtig van al de moeite en al het werk je erin gestoken hebt. Maar veranderen kan nog, en het is geen schande. Maar als je ziet hoe ongelukkig je kind is, dan kan je toch niet anders dan hem/haar volgen in zijn/haar keuze.

Laat u kinders toch ne keer zelf kiezen wat ze studeren. Verdorie toch.

Voila, en daarmee heb ik het gezegd! (Bij de weg, ik heb heel veel geluk met mijn ouders. Ookal stonden zij niet meteen te springen bij mij keuze voor Sociaal Werk. Maar ik moest doen wat ik graag wou doen, en voila, ik ben gelukkig met mijn keuze. Zo gelukkig dat ik het supermegafantastischspannend vind dat ik volgende week eindelijk op stage mag. Voor maar liefst 2 maanden. En dan nog eens de stage die ik heel graag wou doen. Ik gelukkig, zij ook gelukkig. Allemaal gelukkig .

Ondertussen zijn we alweer 2 weken met school bezig en zijn we weer gewoon aan de Arteveldemolen.

En ik ben er een jaartje ouder op geworden, vandaag! Joepie! Ben eens benieuwd naar tvriendje zijn cadeautje

Één jaar geleden begon het allemaal. Hogeschool. Serieus, spannend! En nu heb ik er al een jaar opzitten. Een jaar dat me bloed, zweet en tranen gekost heeft, maar ook een jaar waarin ik on-ge-loof-lijk veel heb bijgeleerd. Ik ben nog steeds blij met mijn keuze en ben nog steeds van plan om ‘er’ te geraken in het Sociaal Werk.

Nu wou ik dat ik met heel veel trots kan zeggen dat ik het eerste jaar met glorie en glans heb beëindigd, maar dat is helaas niet zo. Spijtig, dat is zeker. Maar wat nog meer zeker is, is dat ik tevreden ben over mijn resultaat. Van maar liefst 25 vakken die we als eerstejaars hebben voorgeschoteld gekregen, moet ik er 2 nog eens opnieuw doen in het tweede jaar. En dat betekent dan ook dat ik naar het volledige tweede jaar kan gaan, met stage, en 2 eerstejaarsvakken. Jeeeeej!

Het rampenplan der examens werd afgekondigd! Vanaf morgen wordt er gestudeerd aan de lopende band, van ’s morgens héél vroeg tot ’s avonds heel laat. Het is de enige manier om te redden wat er te redden valt en er toch nog te slagen voor het volledige eerste jaar!

Het is bijna Tlief zijn verjaardag. En normaalgezien heb ik de minste moeite om een perfect verjaardagscadeau te vinden voor iemand. Maar voor Tlief ligt dat blijkbaar wat anders. Al 2 dagen ben ik non-stop dingen aan het bedenken die binnen mijn budget kunnen passen én binnen de norm “origineel verjaardagscadeau”. Echt niet gemakkelijk! Maar toch al iets bedacht:

• een boekje met allemaal foto’s van Tlief en mij, met tekstjes bij en veel kleurtjes. Weetwel, zoiets handgemaakt. Dat heeft hij veel liever dan eender welk cadeau;
• een klein cadeau’tje dat niet voor publicatie vatbaar is;
• en dan wil ik nog een serieus cadeau kopen. En dat is de grootste miserie. Ik weet dat hij heel graag een horloge zou hebben, een deftig horloge. Stylish. Dus bekeek ik eens hier en daar wat juwelierssites. De horloges, allemaal om ter chiquest. De prijzen daarentegen, vallen wat tegen. Ze zijn tórenhoog! Dus moet ik iets anders bedenken. Een bongobon voor een weekendje weg?, Een verwendagje?, Een welnessdagje? (niets voor Tlief), Een etentje?… Noem maar op, aan alles heb ik al gedacht. Maar helaas, niets lijkt perfect te zijn.

Laten we de zoektocht verder zetten!

Dat er ongedierte rondkruipt en -vliegt, daar ga je mij niet over horen klagen. Die beestjes zullen er ook wel voor iets zijn, net zoals wij. Maar dat ze mij daarvoor gedurende de hele nacht moeten voor wakker houden, dat is er te veel aan hé! ’s Ochtends, na uiteindelijk in slaap gevallen te zijn, wakker worden en merken dat je helemaal vol staat met van die bubbeltjes die ongelooflijk hard jeuken… Grrrr.

En ‘t ergst van al is, dat ik de enige ben hier in huis met die klachten !

Ik heb zonet ontdekt dat je echt naar de sprekende klok kan bellen om te weten hoe laat het is! Ik dacht dat het iets was van in Fc De Kampioenen ofzo, maar neen, het bestaat echt. 1200.

Kijk, dat bedoel ik als ik zeg dat het een mooie dag is.

Opstaan om 8u, rolluiken omhoog, de zon komt binnen piepen in je kamer, je hoort de vogeltjes fluiten en in de verte maaien ze het gras af. En dat terwijl iedereen in huis het nog slaapt.

Dat is een mooie dag! Ook al is het om te studeren.

Platlachen!!!

Alleen al bij het woord Afrika loopt het in de klas al fallikant mis. En overal waar ik Afrika of iets wat met Afrika te maken heeft. Niets tegen Afrika hoor, integendeel, ik zou daar wel eens willen naartoe gaan. Maar er zit een meisje in de klas die een relatie heeft met iemand uit Afrika. En dat is gewoon veel te grappig.

Oja, ook niets tegen dat meisje hoor. Alleen, de situatie. Daar lachen we wat mee. Thaha.