In de fleur van m’n leven ♥

Ik vertrek voor twee weken naar la beauté d’ Italie, Toscane.

Arrivederci!

Het was eens nodig! Mijn haar had al een paar maanden geen schaar meer gezien, en het was er aan te zien. Mama wou per se dat ik tijdens de examens al ging, maar dat zag ik niet zitten, dus was het nu.

Eens in de kappersstoel gezeten, vroeg mevrouw de kapster wat ik wou. Zoals ik ben, vraag ik bijna altijd iets ‘anders’. Altijd ongeveer in dezelfde stijl, maar toch een beetje anders. Maar aangezien mijn haar nu heel lang was, wou ik het eens kort. Niet kortkort, maar gewoon kort. Ik legde haar uit dat ik het ongeveer zo *wijst naar de juiste lengte haar* lang wou houden, een beetje rechtgeknipt dat het iets of wat carré-achtig was. Maar toch nog in laagjes. Voor een kapster moet dat wel duidelijk zijn, niet?

Ze keek me nogal raar aan en zei tegen de mama die ook een kappersbeurt nodig had: “Gy ebt een wreëe dochter ze. Amai.” Nuja, dankjewel! En ze vervolgde: “Dus, ge wilt eigenlijk nen verknipten carré?” Ja, zoiets was het dus.

Ongeveer een kwartiertje en 10 centimiter haar af later, was het in orde, dachten we… Tot ze de handdoek wegdeed en er blijkbaar nog een stukje haar tussen de handdoek zat. Ach, geen probleem, dat stukje ook nog eens afgeknipt. Et voila, mooi resultaat! Het is één van de weinige keren dat ik echt tevreden ben na een kappersbeurt, en dat het écht is zoals ik het wou.

Quick pic volgt wel nog!

Chemie dan maar… Eigenlijk weet ik helemaal niets over chemie, ik heb geen chemie (gehad), want ik doe, nee fout! Deed humane wetenschappen. Dus was het natuurwetenschappen. En in natuurwetenschappen, daar zagen we eigenlijk niet zoveel chemie. Het was eerder fysica en biologie.

Het enige dat ik nog over de natuurwetenschappen-chemie weet, is iets over de reactiestoffen en uitgangsproducten en als je dat warmer maakt, of kouder, of indampt, dan verschuiven die deeltjes al dan niet naar het andere lid. En ook iets over een grot. Maar dat weet ik niet meer precies, het is eventjes mijn hoofd uit, omdat het er eigenlijk niet toedoe. Ik moet nooit meer natuurwetenschappen leren, ik zal nooit meer iets te maken hebben met zo’n vak. Want vanaf nu is het Sociaal Werk. Ik word sociaal werkster, en ik kan er nog altijd niet bij hoe ik daarbij kom. Gewoon omdat me dat interesseert, en omdat ik eigenlijk niet weet wat anders gedaan.

Goed, dit is een nutteloze post. Ik heb 0,0 % inspiratie, en ik ben moe!

Voor ons Freya:

Stemmen maar !

Basket spelen, dat is voor mij meer dan gewoon een hobby. Het is zowat mijn leven. Met de basketbal naast mijn bed, kan je je wel voorstellen dat ik er iedere dag met word geconfronteerd. Ik speel het nu al …(telt eventjes)… 10 jaar. Wat wil zeggen, dat ik het komende seizoen aan mijn 11de jaar zal beginnen! Woowzie!

Toen ik begon, als het grote meisje bij die kleine jongens, was ik de goeie, het kon ook niet anders. Ik stak er koppen bovenuit. En dan kwam ik in de meisjesploeg terecht, ik mocht bij degene spelen van mijn leeftijd. En opeens had ik het gevoel dat ik niet van basket kende, dat ik niets kon. En niemand deed echt de moeite om het me te leren. Niemand leerde me hoe “the soul of the game” in elkaar zat. Maar ik wist wat ik wou. Ik wou kunnen basketten! Net zoals die grote bruine meneren van op tv, die aan de netten hingen, die evenhoog sprongen als ik groot was. Ik wou net zoals hen kunnen spelen. En toen kwam coach N. Ze was als een soort mama voor ons. 5 jaar lang heeft ze ons gecoacht, 5 jaar lang heeft ze ons moed ingesproken, heeft ze ons gesteunt, in ons gelooft. Wij waren tenslotte ongeveer de enige meisjesploeg die tegen al die jongens moesten spelen. Wat wil zeggen dat we zo goed als altijd verloren waren, altijd die laatste plaats. Goed, na 5 jaar wou coach N. een landelijke ploeg, gingen er een hele hoop weg. En bleef de kern over.

Nieuwe start, nieuwe coach. Het is moeilijk geweest. Hij kan niet zo goed omgaan met meisjes, zeker niet met van die giechelende, zotgedraaide pubers! Maar, nu ik even terugdenk, he did a wonderfull job! Hij heeft ons ongelooflijk veel bijgeleerd, hij heeft ons laten zien wat basketten is door te beginnen bij het begin. Just the fundamentels. En toen had ik opeens door waar het om draaide. Ik begreep waar “the soul of the game” om ging. Het ging niet alleen om het veld, de bal, 2 korven en een balletje erdoor gooien. Het ging om vriendschap, liefde en vertrouwen.

Vrienden met wie je een hechtere band hebt dan wie dan ook. Je weet alles over elkaar, je voelt wanneer er iets is. Altijd staat iedereen klaar voor elkaar wanneer het eens wat minder gaat, voor wanneer je een slechte match speelt. Altijd bereid je een knuffel geven, of nen tik op u gat om je moed in te spreken, en nooit is er iemand boos op iemand wanneer hij blunders maakt, wanneer hij weeral eens een slechte pass geeft, of voor de duizendste keer mist.

Liefde, liefde voor het spel. Je moet er heel wat voor over hebben. Je moet heel wat dingen doorstaan, en ik ben niet meer dat groot meisje dat er koppen boven uitsteekt. Integendeel, ik ben het kleine, tengere meisje dat tegen koppen grotere, twee keer zo brede vrouwen moet vechten. En het is hard, zeer zeker, maar ik heb het er voor over. Omdat ik er van hou. Ik hou van het spel, het vechten, het alles!

En vertrouwen, je moet vertrouwen hebben in de ploeg. Iedereen staat achter mij. Ik sta achter iedereen. Je moet geloven in wat anderen doen, en erin blijven geloven!

Wat ik hier eigenlijk wil zeggen: I just love this game! En natuurlijk ook mijn fantastische ploeg!

En ik vind het ongelooflijk fijnfijnfijn dat de Celtics de playoffs gewonnen hebben!